بررسی رابطه انگیزش خود تعیین گری و یادگیری خود راهبر با درگیری تحصیلی با نقش میانجی احساس انسجام در دانش آموزان دوره متوسطه شهر مشهد

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه انگیزش خودتعیین گری و یادگیری خودراهبر با درگیری تحصیلی با نقش میانجی احساس انسجام در دانش آموزان دوره متوسطه شهر مشهد انجام شده روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری دانش آموزان دوره متوسطه شهر مشهد درسال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ بود که تعداد ۳۸۴ نفر از دانش آموزان با استفاده از فرمول کوکران به روش خوشه ای مرحله ای انتخاب شده و مبتنی بر ملاک ورود و خروج در گروه نمونه قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه های نیازهای بنیادی روانشناختی گاردیا، دسی و رایان (۲۰۰۰)، یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱)، درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳) و احساس انسجام فلسنبرگ (۲۰۰۶) بود که برای جمع آوری داده ها استفاده شد. برای تحلیل یافته ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون تعدیلی هایس به کمک نرم افزار spss استفاده شد. نتایج حاصل از یافته های پژوهش نشان دادکه بین انگیزش خودتعیین گری و یادگیری خودراهبر با درگیری تحصیلی رابطه معناددار وجود دارد(۰۱/۰P<) اما احساس انسجام در این رابط نقش واسطه ای ندارد. با توجه به یافته های پژوهش می توان گفت هر چه انگیزش دانش آموزان، خودتعیین گر شود، قدرت و مهارت آنان برای استفاده از روشهای تنظیم درونی بیشتر می شود. یادگیری خودراهبرد مهارتی است که یادگیرنده از این طریق قادر است یادگیری خود را کنترل و مدیریت نموده و این متغیر ارتباط نزدیکی با درگیری تحصیلی دانش آموزان دارد. حس انسجام در دانش آموزان به آنان نیروی بیشتر برای حفظ انگیزه خود و تلاش برای دست یابی به هدف می دهد.

کلیدواژه ها:

انگیزش خودتعیین گری ، یادگیری خودراهبر ، درگیری تحصیلی ، احساس انسجام