بررسی خواص نوری فیلم پلیمری پلی متیل متاکریلات با نانوذرات اکسید روی بعنوان لایه پوششی محافظ در برابر اشعه فرابنفش

یکی از مشکلات اساسی در پلیمرهای شفاف، بحث کدر شدگی در طولانی مدت بر اثر تابش اشعه فرابنفش میباشد. برایجلوگیری از تغییر رنگ پلیمر و از بین رفتن شفافیت آن، میتوان از لایه هایی بعنوان پوشش محافظ به صورت ترکیبی ازپلیمر شفاف و نانوذرات جاذب اشعه فرابنفش استفاده کرد. در این کار، از پلیمر پلی متیل متاکریلات بعنوان پلیمر پایه ونانوذرات اکسید روی بعنوان جاذب اشعه فرابنفش با نسبتهای ۰/۰۵ ، ۰/۱ و ۰/۲ درصد وزنی استفاده شده است. این ترکیباتبه صورت فیلمهای نازک پلیمری تهیه شده سپس به مدت ۷۲۰ ساعت در برابر لامپ اشعه فرابنفش قرار داده میشود تاتخریب شود. سپس آنالیزهای طیف سنجی مرئی- فرابنفش و پراش اشعه ایکس بر روی آنها انجام میشود. نتایج آنالیزهایطیف سنجی مرئی- فرابنفش نشان میدهد که ترکیب پلیمر پلی متیل متاکریلات با ۰/۱ درصد وزنی نانوذره اکسید روی،دارای بیشترین جذب در طول موجهای اشعه فرابنفش و در عین حال، کمترین جذب در ناحیه نور مرئی میباشد و این روندبرای حالت تخریب شده نیز صادق است. نمودارهای جذب نور در حالتهای قبل و بعد از قرار گرفتن در برابر لامپ اشعهفرابنفش در طول موجهای ۳۲۰ نانومتر (شروع ناحیه فرابنفش) تا ۸۰۰ نانومتر (انتهای نور مرئی) بر هم منطبق هستند.الگوهای پراش اشعه ایکس بیان میکند که با کاهش مقدار نانوذرات به کار رفته در فیلم پلیمری، پخش شوندگی نانوذراتافزایش مییابد.

کلیدواژه ها:

فیلم پلیمری ، پلی متیل متاکریلات ، اکسید روی ، اشعه فرابنفش ، جذب نور