بررسی وضعیت عفونتهای قارچی سطحی جلدی در مراجعین به درمانگاه پوست بیمارستان سینا همدان (از سال ۱۳۷۰ لغایت ۱۳۷۳)

         هدف: تعیین وضعیت عفونتهای قارچی سطحی جلدی در مراجعین به درمانگاه پوست بیمارستان سینا همدان از سال ۱۳۷۰ لغایت ۱۳۷۳. جامعه: بیماران مراجعه کننده به درمانگاه پوست که برای تائید تشخیص ، به آزمایشگاه ارجاع می شدند. روش تحقیق: گذشته نگر ، توصیفی ( با بهره گیری از دفاتر آزمایشگاه) یافته ها: از ۱۵۴۹۸ نفر که به درمانگاه پوست مراجعه داشتند ۱۵۶۲ (۱۰%) مشکوک به ابتلا به عفونتهای قارچی بودند که آزمایشگاه تنها ۵۵۹ نفر از این تعداد را بیمار تشخیص داد . در این بیماران فراوانی درماتوفیتوزیس ۴/۹۱% بود.          معمولترین شکل بالینی درماتوفیتوز ، کچلی سر (۴/۶۲%) ، کچلی بدن(۹/۱۹%) و شایعترین عوامل درماتوفیتوز ، ترایکوفیتون وروکوزوم با (۴/۲۹%) ، ت.شوئن – لاینی با (۸/۱۶%) و م.کانیس با (۲/۱۱%) بود. معمولترین عوامل اکتوتریکس و فاووس به ترتیب ت. شوئن لاینی بود. (۲/۵۱%) از مبتلایان به کچلی سر را گروه سنی ۹-۵ سال تشکیل داد. کاندیدیازیس جلدی (۲/۴%) بود که اکثرا" بفرم اونیکومیکوز و در جنس مونث ۵/۵۶% تشخیص داده شد. نتیجه نهائی: اولا" شایعترین عفونت قارچی سطحی جلدی ، درماتوزفیتوز بود که اکثرا" بصورت کچلی سر دیده شد ، ثانیا" عوامل اصلی اکتوتریکس و فاووس به ترتیب ت. وروکوزوم و ت. شوئن لاینی بود. ثالثا" روستانشینان اکثر مبتلایان به عفونت های قارچی سطحی جلدی را تشکیل می دادند.