بررسی بروز حوادث در دانش آموزان مدارس ابتدائی شهرستان همدان در سال تحصیلی ۱۳۷۸-۱۳۷۷

حوادث به عنوان دومین علت معلولیت ها ، یکی از مشکلاتی است که می تواند سبب اختلالات جسمی و روانی شود و در موارد شدید منجر به مرگ گردد. همانندبسیاری از بیماریها، حوادث قابل پیشگیری است. آموزش و افزایش آمادگی مردم از طرق رایج اطلاع رسانی و هم چنین در جمعیت های هدف مثل دانش آموزان بوسیله معلمین و مراقبین بهداشت درصورتیکه بصورت مستمر انجام گیرد تا حد زیادی از بروزحادثه و پیامدهای آن بخصوص معلولیت های جسمی، اثرات روانی و درنهایت افت تحصیلی جلوگیری خواهد کرد. برنامه ریزی آموزشی باید بر پایه الگوی بروز حوادث طراحی گردد و این میسر نمی گردد مگر با تحقیق در جمعیت های آسیب پذیر نظیر دانش آموزان ، در پژوهش حاضر سعی شده است که تصویر گویا و روشنی از بروز حوادث در دانش آموزان شاغل به تحصیل در مدارس ابتدائی شهرستان همدان در سال تحصیلی ۷۸ ۷۷ و برخی از عوامل مرتبط با آن ارائه گردد.              این مطالعه بصورت توصیفی از نوع طولی (Longitudinal) و به مدت ۹ ماه ( یکسال تحصیلی کامل) بر روی ۱۷۵۰۰ دانش آموز دختر و ۱۷۵۰۰ دانش آموز پسر در مدارس ابتدائی آموزش وپرورش نواحی ۱ و ۲ شهرستان همدان انجام گرفت. بروز حوادث به صورت روزانه ثبت و در پایان هرماه جمع آوری گردید.          نتایج پژوهش بروز حوادث در دانش آموز را برابر ۶/۱ درصد نشان داد. بیشترین بروز در پایه تحصیلی پنجم برابر  ۹۴/۱ درصد بود. بروز حوادث در مدارس شهری ۶۳/۱ درصد و در مدارس روستائی ۳۷/۱ درصد گزارش گردید. در فصل پائیز بروز حوادث از بیشترین مقدار برخوردار بود (۷۱۶/۰ درصد) . محل بروزحوادث در ۱/۵۶ درصد موارد در داخل مدارس گزارش شد. بروز حوادث در دانش آموزان پسر ۳۱/۲ درصد و در دانش آموزان دختر ۸۸/ . درصد بود. آزمون های آماری بین بروز حوادث با جنس و پایه های تحصیلی دانش آموزان اختلاف معنی داری نشان داد (۰۵/۰ P < ) . ضمنا میانگین غیبت در دانش آموزان حادثه دیده برابر ۶/۲ روز بود.          بررسی حاضر نشان دادکه بروز حوادث در دانش آموزان مدارس ابتدائی از نرخ بالائی برخوردار نبوده است و دانش آموزان پسر بیشتر از دختران درمعرض خطر حادثه قرار داشته اند.

کلیدواژه ها:

Accident / Disasters / Students ، حوادث ، دانش آموزان ، سوانح