مطالعه فراوانی ، خصوصیات بالینی و آسیب شناسی ۱۹۹ بیمار مبتلا به ضایعات لب و مخاط دهان از سال ۱۳۷۰ لغایت ۱۳۷۷

ضایعات لب و مخاط دهان در طیف وسیعی از بیماریهای ارثی و اکتسابی دیده می شود . هدف از این بررسی تعیین فراوانی ، خصوصیات بالینی و آسیب شناسی اینگونه ضایعات درمراجعه کنندگان به بخش پوست بیمارستان سینا همدان طی  سالهای ۱۳۷۷-۱۳۷۰می باشد.           این مطالعه از نوع توصیفی مقطعی گذشته نگر بود که اطلاعات مربوط به بیماران از طریق مراجعه به دفاتر ثبت  مشخصات بیماردر بخش پوست جمع آوری گردید وآنالیز اطلاعات توسط نرم افزار EP۱۶ انجام شد.           از تعداد ۴۲۸۸ مورد  بیوپسی انجام شده ،۱۹۹نفر (۶/۴%)مبتلا به ضایعه لب و مخاط دهان بودند که از این تعداد ۱۲۸نفر(۳/۶۴%)در گیری لب ،۷۱نفر (۷/۳۰%)در گیری مخاط دهان و ۱۰نفر(۵%)در گیری همزمان لب ومخاط دهان داشتند.از بیماران مبتلا به ضایعه لب،۱۰۰نفر (۵/۷۲%)را جنس مذکرتشکیل می داد.شیوع ضایعات مخاط دهان در هر دو جنس تقریبا یکسان بود. سن شایع برای ضایعات لب ومخاط دهان بترتیب دهه هفتم و دهه چهارم زندگی بود. زنان خانه دار ،کشاورزان ومحصلین  بیشترین گروههای شغلی را تشکیل می دادند. نواحی شایع در گیری در لب تحتانی ، مخاط گونه و سطح پشتی زبان بود . بیشترین فراوانی شکل بالینی را در ضایعات لب ، کیست و پلاک و در مخاط دهان ، پلاک ، سیس اروزیون و پاپول تشکیل می داد . در۱۸۸ مورد(۵/۹۴%(تطابق بین تشخیص بالینی و آسیب شناسی وجود داشت.           شایعترین ضایعات لب و مخاط دهان را در این مطالعه ، اسکواموس سل کارسینوما تشکیل می داد و مراتب بعدی بترتیب مربوط بود به Actinic  cheilitis ، موکوسل ، لیکن پلانوس دهانی ، زگیل دهانی ، لکو پلاکی ، گرانولوم پیوژنیک وپمفیگوس ولگاریس دهانی بود.