بررسی نتایج عمل جراحی طویل کردن اندام تحتانی در ۲۱ بیمار مبتلا به نابرابری طول اندام تحتانی بستری در بیمارستانهای همدان در طی سالهای ۷۸-۱۳۶۶

          اختلاف طول دو اندام تحتانی (Anisomelia) یک مساله شایع ارتوپدی است که می تواند بدلیل کاهش میزان رشد در یک اندام و یا افزایش میزان رشد در اندام دیگر بروز نماید.  هدف این مطالعه ارزیابی نتایج عمل جراحی طویل کردن اندام تحتانی در ۲۱ بیمار مبتلا به نابرابری طول اندام تحتانی می باشد.           در این مطالعه توصیفی مقطعی، کلیه بیماران مبتلا به نابرابری طول اندام تحتانی که در طی سالهای ۷۸-۱۳۶۶ در بیمارستانهای شهر همدان، بستری و تحت عمل جراحی طویل کردن اندام تحتانی قرار گرفته اند، مورد بررسی قرار گرفته است. داده های اولیه بر اساس پرونده های بیمارستانی بیماران ثبت گردید. سپس جهت تکمیل اطلاعات مورد نیاز با مراجعه به پرونده های پیگیری بیماران در مراکز خصوصی و نیز مراجعه به خود بیماران و انجام معاینات مورد نیاز اطلاعات تکمیلی بدست آمد ، در  نهایت نتایج به کمک روشهای آماری توصیفی بیان شده و سپس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت.           میانگین سنی بیماران مورد بررسی ۹/۴ ± ۶/۱۶ سال بود. بیشترین فراوانی سنی در بین بیماران گروه سنی ۱۵-۱۳ سال با ۸  نفر بود. ۱۹ نفر از بیماران تحت عمل طویل سازی ساق پا قرار گرفته بودند ، ۱۵نفر از بیماران توانسته بودند پس از عمل جراحی افزایش طولی به میزان ۵۵-۳۰ میلی متر در اندام مبتلا بدست آورند. در درمان ۱۴ بیمار از اکسترنال فیکساتور واگنر و در بقیه بیماران از اکسترنال فیکساتور آندرسن استفاده شده بود. ۳بیمار  قبل از عمل جراحی اصلی تحت عمل جراحی اصلاحی قرار گرفته بودند. ۱۸ بیمار متعاقب عمل جراحی اصلی نیاز به عمل جراحی تکمیلی داشته اند. شایعترین عارضه جزئی متعاقب عمل طویل سازی اندام تحتانی درد خفیف بود که در ۱۹ نفر از بیماران و شایعترین عارضه عمده  Severe Equanus Deformity of Foot بود که در ۱۲ بیمار بروز کرده بود.           با توجه به تعداد معلولانی که در اثر فلج اطفال و نیز جانبازانی که بدنبال تروما دچار نابرابری طول اندام تحتانی شده اند و نیز در دسترس بودن وسایل مورد نیاز برای اصلاح کوتاهی عضو، لازم است که توجه بیشتری به عمل جراحی طویل کردن اندام مبذول شود زیرا نه تنها باعث رفع مشکل ظاهری بیماران، بلکه باعث بهبود کارایی آنان نیز می گردد.