ارزیابی میزان تاثیرگذاری دانش بومی بر پایداری توسعه کشاورزی مطالعه موردی: روستاهای دهستان گوگ تپه شهرستان بیله سوار

افزایش روزافزون آگاهی ها در زمینه تاثیر سوء بسیاری از فناوری های نوین بر منابع محیطی و ارزش های سنتی اجتماعی به ویژه ارزش های روستایی، تاکید بر دانش بومی را برای دستیابی به توسعه قوت بخشیده است. بهادادن به دانش بومی که مقدمه توجه همه جانبه به توسعه و یکی از اصول توسعه محلی به شمار می آید، برگرفته از تجربیات بلاواسطه در طبیعت است که به شناخت موقعیت های فرهنگی و محیط های اجتماعی این جوامع مربوط می شود. دانش بومی اجتماعات روستایی، ابزار مهم مقابله آنها با مسائل محیطی، اقتصادی و اجتماعی و تداوم بقای اجتماعات روستایی برشمرده می شود. مقاله حاضر به دنبال سنجش و ارزیابی نقش دانش بومی روستاهای دهستان گوگ تپه در دستیابی به توسعه کشاورزی است، که با روش شناسی توصیفی- تحلیلی و پیمایش میدانی ازطریق پرسشنامه انجام شد. جامعه نمونه تحقیق را ۲۹۸ خانوار از ساکنان روستاهای نمونه تشکیل دادند که با فرمول کوکران تعیین شدند. نتایج تحقیق گویای تاثیرگذاری اندک و کمتر از حد متوسط دانش بومی بر مولفه های توسعه اقتصادی و اجتماعی و برعکس تاثیر زیاد آن بر ابعاد محیطی و حفظ منابع تولید در نواحی روستایی است. دلیل این امر را می توان وابستگی به فناوری ها و ابزار نوین و انطباق نداشتن آن با شرایط فعلی و قدرت ریسک پایین کشاورزان برشمرد.

کلیدواژه ها:

تحلیل عاملی ، تکنیک VICOR ، توسعه کشاورزی ، دانش بومی ، دهستان گوگ تپه