تاثیر پذیری اسطوره ها و کهن الگو ها در رمان های بلقیس سلیمانی از شاهنامه فردوسی

اسطوره با زبان و ادبیات، به­ویژه ادبیات داستانی، از گذشته­های دور دارای ارتباط تنگاتنگی بوده است. این ارتباط با گذشت زمان حفظ شده و امروزه، آثار بسیاری از نویسندگان این دوره با اسطوره­ها عجین است. یکی از آثار ادبی کهن که آمیخته با اساطیر ایرانی است کتاب شاهنامه فردوسی است که تبدیل به الگوی برجسته در ادبیات داستانی شده است. اسطوره در آثار این نویسنده به اشکال مختلف بازتاب یافته است. یکی از این نویسندگان بلقیس سلیمانی است. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده­های منابع کتابخانه­ای نگاشته شده است. یافته­های پژوهش حاکی از این است که آثار بلقیس سلیمانی، از داستان­نویسان مطرح زن، به جهت شناخت و آگاهی وسیع وی از اسطوره و حضور پر رنگ آن در داستانهایش قابل توجه است. شخصیت­پردازی اسطورهای، نامهای اساطیری، مضامین و آیینهای اسطورهای از آن جملهاند. دغدغه اصلی او در استفاده از اسطوره، بیان مسایل مهم «زن» در جامعه پدر / مردسالار معاصر و تلاش برای ارتقای جایگاه زن و هویتیابی زنانه است.پژوهش حاضر به اشکال مختلف بازتاب اسطوره در آثار این نویسنده می پردازد.  اهداف پژوهش:بررسی و تبیین خاستگاه اسطوره و جایگاه آن در ادبیات داستانی معاصر و بیان دلایل رویکرد داستان نویسان مدرن و پست مدرن.بررسی و تبیین واژگان مدرن و پست مدرن، خاستگاه هر دو جریان فکری، معرفی عناصر و مولفه های مدرن و پست مدرن.سوالات پژوهش:اسطوره و بینش اساطیری در داستان­های مدرن و پست مدرن چگونه نمود یافته است؟دلایل بازپردازی اسطوره­ها و کهن الگوها در عصر «روشنگری» که عصر اسطوره­زدایی قلمداد می­شد، در داستان­های مدرن و پست مدرن معاصر چیست؟

کلیدواژه ها:

اسطوره ، کهن الگو ، بلقیس سلیمانی ، شاهنامه فردوسی