سنگ های آسمانی در منظومه شمسی

منظومه شمسی در معرض برخورد با سنگ هایی قرار دارد که از زمان تشکیل یافتن سیاره ­ها به جا مانده­ اند. سیاره نماها (asteroids) و شهابها (meteorites) از این گروه سنگ ها می­ باشند. اولین سیاره نمایا سیارک توسط ستاره شناس ایتالیایی «Giusepppe piazzi» در اول ژانویه ۱۸۰۱ کشف و «Ceres» که الهه نباتات در روم باستان بود نامیده شد. این سیاره نما، در فاصله­ ای متوسط از خورشید، به میزان کمتر از ۸/۲ واحد نجومی (۸/۲ برابر فاصله زمین تا خورشید) قرار دارد و ۶/۴ سال طول می­ کشد تا گردش خود به دور خورشید را تکمیل کند. بزرگ ترین سیاره نما قطری در حدود ۱۰۰۰ کیلومتر دارد. تصور می­ شود که جرم آن در حدود ۳۰% جرم کل تمام سیاره نماها باشد. تنها سه سیاره نمای ,Ceres ,Vesta Pallas، هریک قطری برابر ۵۰۰ کیلومتر دارند و تخمین زده می­ شود که حداقل ۰۰۰/۱۰۰ سیاره نما وجود داشته باشند که قطر آن ها حدود یک کیلومتر باشد اما بیش از ۲۰۰ سیاره نما وجود دارند که قطرشان به ۱۰۰۰ کیلومتر می رسد. زمانی تصور می­ شد که سیاره نماها قطعات حاصل از تلاش یک سیاره پیشین می­ باشند. اما اگر همه سیاره نماها قطعات حاصل از تلاش یک سیاره پیشین می­ باشند. اما اگر همه سیاره نماها را با هم به صورت واحد درآوریم، این واحد حدود ۵ درصد جرم ماه را تشکیل می ­دهد. و این مقدار ماده تنها قادر به تشکیل پیکره ­ای به عرض ۱۵۰۰ کیلومتر است. اکنون اغلب ستاره شناسان معتقدند که سیاره نماها اجرامی می­ باشند که از ۴۵۰۰ میلیون سال پیش یعنی از زمان تشکیل سیاره­ ها،  به جای مانده­ اند. این قطعات هرگز نتوانستند بهم بپیوندند تا یک سیاره واحد را به وجود آورند.