شاخص های ارتقاء کیفیت حمل و نقل عمومی با بهره گیری از پایانه های هوائی درون شهری با هدف حمل و نقل پایدار(با تمرکز بر کشور ایران)

جابه جایی، جزئی جدایی ناپذیر از زندگی و فعالیت انسان و برنامه ریزی حمل و نقل ، فصلی الزامی در مطالعات شهری است، چرا که یکی از نقش های اساسی زندگی شهری را تشکیل می دهد. این امر با ارتباط بخشیدن اکثر امور انسانی به یکدیگر و جریان یابی افراد،کالا، انرژی و اطلاعات محقق می گردد ، به طوری که می توان اذعان داشت حیات و ممات شهرها در اختیار حمل و نقل شهری است. بنابراین پرداختن به این موضوع بینشی گسترده و بین رشته ای را می طلبد. از طرفی دیگر در بعد شهرسازی، الگوی توسعه ی شهر متاثر از سیستم های حمل و نقل معیوب و ناکارآمد به ناپایداری بیشتر ، اتلاف زمین ، انرژی و منابع و تشدید آلودگی های محیطی انجامیده است. موضوع حمل و نقل می تواند به عنوان ابزاری برای دستیابی به توسعه پایدار در شهر تلقی شود.بهره گیری از سیستم های نوین حمل و نقل با رویکرد توسعه پایدار در هماهنگی با سیاست گزاری های صورت گرفته در زمینه های برنامه ریزی کاربری اراضی و حمل و نقل در جستجوی یافتن توازنی میان کیفیت های محیطی ، اجتماعی و اقتصادی در زمان حال و آتی است.در این نوشتار با معرفی سیستم حمل و نقل هوائی در شهرها به عنوان ابزاری نوین در جهت کاهش اثرات زیست محیطی به دنبال یافتن راهی هستیم که بتوان از این سیستم نوآورانه با هدف توسعه پایدار در شهرهای بزرگ کشور که همواره با آلودگی های ناشی از مصرف سوخت های فسیلی روبرو هستند، بهره برد. با استفاده از اطلاعات بدست آمده از مطالعات کتابخانه ای در پایان با نتیجه گیری استنتاجی به بهره گیری از روش های نوین حمل و نقل درون شهری در راستای به طرح توسعه شهری اشاره شده است.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل شهری ، توسعه پایدار ، حمل و نقل عمومی ، پایانه هوائی ، فن آوری نوین