به سوی سازمان یادگیرنده در دستگاه قضایی

تغییر و تحولات گسترده در زمینه های مختلف علمی، فنی، سیاسی و اجتماعی سازمانها را بر آن داشته است تا برای حفظ خود تلاش نمایند. ضرورت تغییر، اثرگذاری و اثر پذیری به کمک تفکر و اندیشه و قدرت خلاقیت و نوآوری و در مجموع یادگیری مدیران هوشمند و با تجربه ای همچون پیتر سنج و آرگریس را بر آن داشت تا نظریه سازمانهای یادگیرنده را مطرح نمایند. در راستای فواید فزاینده سازمانهای یادگیرنده و تاثیر بسزای آن در پیشرفت و بهبود سازمانی این پژوهش به سنجش نگرش قضات سرپرست کارآموز دادگستری تهران در ارتباط با سازمان یادگیرنده به منظور ارائه راهکارهایی جهت ایجاد یا افزایش نگرشهای مثبت در آنها پرداخته است. جامعه آماری این پژوهش عبارت است از قضات سرپرست کارآموز دادگستری تهران که تعداد آنها ۲۰۰ نفر می باشد. این پژوهش به روش توصیفی از نوع پیمایشی انجام شده و با طرح یک سوال اصلی در زمینه تعیین نگرش قضات در ارتباط با سازمان یادگیرنده و شش سوال فرعی در ارتباط با مقایسه نگرش قضات سرپرست دارای تحصیلات دانشگاهی و قضات دارای تحصیلات حوزوی در ارتباط با مولفه های مختلف سازمان یادگیرنده به سنجش نگرش قضات پرداخته است. در این پژوهش از آزمونهای آماری تی با یک نمونه و آزمون تی با نمونه های مستقل بهره گرفته شده است. نتایج حاصل بیانگر آن است که تفاوت معناداری میان نگرش دو گروه قضات دانشگاهی و حوزوی در ارتباط با سازمان یادگیرنده و مولفه های مختلف آن وجود ندارد. به عبارتی نگرش این دو گروه نسبت به یادگیرنده شدن سازماناهی قضایی تقریبا یکسان و در حد پائین تر از متوسط است. لازم به ذکر است که در دو مولفه تسلط فردی و یادگیری گروهی قضات حوزوی نگرش مثبت تری نسبت به قضات دانشگاهی داشته اند و در سه مولفه دیگر یعنی الگوهای ذهنی پویا، چشم انداز مشترک و تفکر سیستمی نگرش قضات دانشگاهی نسبت به قضات حوزوی مثبت تر بوده است.

کلیدواژه ها:

سازمان یادگیرنده ، یادگیری سازمانی ، قضات ، نگرش سنجی