حب و بغض معلم در تربیت و مدرسه آینده

تعلیم و تربیت، در مکتب اسلام از جایگاه ویژه ای برخوردار است و بر اساس آیات قرآن کریم، خداوند اولین معلم بشر«علم الانسان»است و پیامبران جانشینان خداوند در زمین، به منظوراحیای امر تعلیم و هدایت بشر هستند ، چنان که پیامبر اکرم(ص)خود را مسئول تعلیم و هدایت انسان ها می داند و می فرماید«انما بعثت معلما » پیامبر اکرم(ص) در وهله ی نخست یک انسان است، با تمام ویژگی های انسانی؛ که خداوند متعال نیز در آیات خود این نکته را یادآوری کرده و بر آن تاکید می کند. معلمان نیز به عنوان جانشینان انبیاء، انسان هستند واز تمام امکانات و محدودیت های انسانی برخوردار هستند. از جمله این امکانات و محدودیت های انسانی، حب و بغض است.انسان موجودی است صاحب اختیار که دو نوع گرایش در او وجود دارد. از این رو، به بعضی از امور علاقه دارد و برای انجام آن ها می کوشد و نسبت به برخی امور نفرت و کراهت دارد و از انجام آن ها می پرهیزد. همچنین کمال انسان در سایه عمل ارادی اوست و اراده محصول محبت و علاقه. تا علاقه نباشد اراده نیست، و تا اراده نباشد قیام و اقدامی نخواهد بود؛ چه اینکه تا کراهت و انزجار نباشد ترک و پرهیز معنایی ندارد. ولایت و برائت، بر اساس محبت و عداوت است. انسان به محبوبش علاقه دارد و از مبغوضش بیزاری می جوید. بنابراین معلمان در فعالیت حرفه ای خود از ویژگی اخلاقی »حب و بغض« مصون نخواهند بود و این ویژگی اخلاقی، هم بر فرایند تدریس و هم بر نتیجه تدریس آنان که آینده دانش آموزان خواهد بود تاثیرگذار است. بدین روی، پرداختن به موضوع فراگیر »حب و بغض « و تبیین نقش آن در فرایند تدریس به منظور درک ملاک صحیح حب و بغض و مدیریت اثربخش این ویژگی ، اهمیت بسیار دارد.