ارزیابی مفهوم شرب مسکربا نگرشی به ماده ۲۶۴ قانون مجازات اسلامی *
محل انتشار: دوفصلنامه مطالعات فقه امامیه، دوره: 92، شماره: 1
سال انتشار: 1392
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 183
نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PFE-92-1_029
تاریخ نمایه سازی: 20 بهمن 1400
چکیده مقاله:
قرآن کریم مسکرات را از جمله پلیدی ها دانسته و در کلام معصومان^ خمر مادر همه خبائث یاد شده است. از این رو، در شریعت اسلام مصرف مسکرات حرام است و شارب آن به مجازات شلاق محکوم می گردد. با این حال، فقیهان اسلامی درباره رفتار موجب حد اتفاق نظر ندارند. برخی صرفا شرب مسکر و برخی تناول آن را موجب حد می دانند. ایشان همچنین در این خصوص که آیا مصرف مسکر از راه هایی همانند سعوط، تزریق، تدخین و اماله موجب ثبوت حد می گردد یا خیر به بحث پرداخته اند. قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ در ماده ۲۶۴ به تبعیت از برخی فقیهان، مصرف مسکر از طریق تزریق، تدخین را موجب حد دانسته است. در این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی، دیدگاه های مذکور با بررسی ادله آن ها، ارزیابی شده و در پایان، نظریه تعمیم سبب حد مصرف مسکر، به هرگونه تناول (ورود خمر به شکم از راه حلق) و در طرق غیر از تناول از قبیل تزریق، ثبوت حد به شرط تحقق مستی، مطرح گردیده است.
نویسندگان