مسئولیت قراردادی و راه های جبران خسارت آن در کنوانسیون بیع بین المللی، با مطالعه تطبیقی در فقه و حقوق ایران
محل انتشار: دوفصلنامه مطالعات فقه امامیه، دوره: 93، شماره: 2
سال انتشار: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 120
نسخه کامل این مقاله ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PFE-93-2_014
تاریخ نمایه سازی: 20 بهمن 1400
چکیده مقاله:
با انعقاد هر بیع، آثار و نتایج آن دامنگیر بایع و خریدار می شود. منشا این تعهدات و آثار را بایستی حاکمیت اراده در انعقاد قرارداد دانست. طرفین در ضمن قرارداد ملتزم می شوند که کاری را انجام دهند یا از انجام فعلی خودداری کنند. از تعهد طرفین نسبت به انجام مفاد قرارداد به «مسئولیت قراردادی» تعبیر می شود. شرایط به وجود آمدن مسولیت قراردادی و طرق جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد، از جمله مواردی است که کنوانسیون بیع بین المللی۱۹۸۰میلادی به آن ها پرداخته است. شرایط تحقق این مسئولیت در کنوانسیون، تا اندازه زیادی با حقوق ایران مشابهت دارد؛ لکن برخی از راه های جبران خسارت ناشی از نقض قرارداد که در کنوانسیون پیش بینی شده (مانند پرداخت بهره ثمن)، در فقه و به تبع آن، در حقوق ایران پذیرفته نیست. در این مقاله گردآوری اطلاعات با استفاده از روش کتابخانه ای و مراجعه مستقیم به منابع انجام شده و داده های حاصله با شیوه توصیفی تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان