پدیدارشناسی تجربه زیسته اساتید از نسبت دیانت با رشد هوش هیجانی

یکی از پدیده هایی که در دهه اخیر، مورد استقبال فراوانی قرارگرفته، پدیده ی هوش هیجانی است. دلیل این امر توانایی بالای هوش هیجانی در حل بهتر مسائل و کاستن از میزان تعارضات بین دریافت های فکری و احساسی است. هوش هیجانی، توانایی اداره مطلوب خلق وخوی، وضع روانی، کنترل تکانه ها و عاملی است که هنگام شکست ناشی از دست نیافتن به هدف، در شخص انگیزه و امید ایجاد می کند. پژوهش حاضر به منظور تبیین پدیده چگونگی رشد هوش هیجانی بر اساس تجربه زیسته دینی گروهی از اساتید دانشگاه به منظور ایجاد یک چارچوب مفهومی از نسبت دیانت با رشد هوش هیجانی انجام شد که با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی انجام گرفت. مشارکت­کننده­ها ده نفر از اعضای هیئت علمی رشته­های معارف اسلامی، الهیات و فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه شهید باهنر شهر کرمان بودند که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده­ها، مصاحبه نیمه ساختاریافته بوده است. تحلیل و بررسی داده­های حاصل از تجربه زیسته اساتید از نسبت دیانت (تربیت دینی) با رشد هوش هیجانی نشان داد که دیانت از سه طریق به اساتید کمک کرده است که مهارت های هوش هیجانی در آن ها ایجاد و پرورش یابد: ۱. برخورداری از یک جهان بینی و دیدگاه فلسفی ویژه برگرفته از دین ۲. عمل به آموزه ها و دستورالعمل های خاص دین ۳. تجلی معنویت در شخصیت افراد (در متن مقاله، چگونگی نسبت این سه مضمون اصلی با مولفه­های رشد هوش هیجانی، توصیف و تبیین شده­اند).

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تربیت دینی ، تجربه زیسته ، اساتید ، پدیدارشناسی