نقش میانجی تاب آوری در تبیین مدل شادکامی بر اساس هوش معنوی و کیفیت روابط بین فردی در دانشجویان

مقدمه : در طول دهه گذشته تحقیقات در زمینه روانشناسی مثبت نگر در تلاش برای پاسخ به سوال بشر در مورد کامیابی به ویژه تجربه شادی است. در روانشناسی مثبت فرض بر این است که تواناییهایی در انسان وجود دارند مانند شجاعت، آیندهنگری، خوشبینی، ایمان، امید و پشتکار که به عنوان مانعی علیه بیماریهای روانی عمل میکنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی تاب آوری در تبیین مدل شادکامی بر اساس هوش معنوی و کیفیت روابط بین فردی در دانشجویان انجام گرفت. روش پژوهش: روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل دانشجویان دختر و پسر مجرد در مقطع کارشناسی (۱۸-۲۵ سال) دانشگاههای آزاد اسلامی  شهر تهران در نیمسال اول سال تحصیلی ۱۳۹۸ بودند. حجم  نمونه ۴۵۸  نفر (۲۳۱ دختر، ۲۲۷ پسر) که به روش نمونه گیری تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: شادکامی آکسفورد، هوش معنوی، کیفیت روابط بین فردی و تاب آوری. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از نرم افزار SPSS-V۲۱ و AMOS استفاده گردید همچنین داده­ها با استفاده از روش تحلیل مسیر مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان دادکه هوش معنوی بر شادکامی دانشجویان اثر مستقیم دارد. هوش معنوی با میانجی­گری تاب­آوری بر شادکامی اثر غیرمستقیم دارد. نتایج پژوهش نشان داد که کیفیت روابط بین فردی بر روی شادکامی دانشجویان اثر مستقیم و معنی­داری دارد. همچنین نتایج پژوهش نشان میدهد که مقدار اثر غیرمستقیم کیفیت رابطه از طریق متغیر واسطهای تاب آوری بر روی شادکامی معنی دار هست. نتیجه گیری: بنابراین توجه به متغیرهای مذکور در طراحی درمان های مناسب تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می رساند.