جنگ ۳۳ روزه بخش دوم

با شکل­گیری جنبش مقاومت اسلامی در لبنان, اولین راهبرد اساسی این جنبش را «مقاومت مردمی» تشکیل می­داد. این راهبرد از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ تمامی فعالیت ها و عملیات های حزب ا... را در بطن خود تعریف می­کرد؛ اما پس از عقب نشینی ارتش اسرائیل تا کمربند امنیتی، شاهد چرخش راهبرد حزب ا... به سمت « جنگ چریکی» بودیم. راهبردی که در آن برهه می­توانست بهترین راهکار برای اعمال فشار به رژیم صهیونیستی در قالب حملات متعدد به فالانژهای لبنان و نظامیان اسرائیل باشد. این مسیری بود که حزب ا... را به سمت تحقق پیروزی سوق می­داد؛ ولی محدودیت­های فراوان مقاومت از سویی و افزایش روز به روز توان نظامی رژیم صهیونیستی از سوی دیگر، سبب گردید تا کم­کم «جنگ چریکی و فرسایشی» محور اصلی طرح­ها و عملیات­های رزمندگان مقاومت گردد. راهبرد جدید به حزب ا... این امکان را می­داد که به تدریج روحیه­ی ارتش دشمن را تضعیف نماید و به آنها بقبولاند که در راه مبارزه، زمان، عنصری محدود کننده نیست؛ عاملی که برای فرماندهان اسرائیلی قابل تحمل نبود زیرا این نوع نبرد باعث تحمیل تلفات و خسارات به ارتشی می­شد که هنر جنگیدن خود را بر اساس دکترین نبرد برق­آسا در جنگ های ۱۹۴۸ و ۱۹۶۷ به رخ همسایگان عربی خود کشیده بود.