حماسه فردوسی-ایرانیان غیرتمند مدافعان قدرتمند از نگاه شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسی، کتابی سرشار از پند و اندرز و حکمت و دانش است. درس های آموزنده حکیم بزرگ توسی، راهگشای نصرت و پیشرفت و رستگاری انسانی است. از جمله آموزه های فردوسی، این بزرگ ارتشبد ایران زمین، درس های نظامی ، اخلاقی و الهی به سپاهیان و نظامیان از فرمانده تا سرباز است. فرمانده شایسته از نظر شاهنامه باید دارای شجاعت و صلابت باشد و بتواند به سپاهیان تحت امر خود نیز جرات و شهامت ببخشد. در عین حال، رافت و مهربانی خود را نسبت به نیروهایش نادیده نگیرد. باید از تندی نابجا و خشونت نابهنگام بپرهیزد و در تدابیر خود، با درنگ و شکیبایی و خردمندی و هشیاری برخورد نماید. خداشناسی و یزدان پرستی نظامیان، از جمله مواردی است که فردوسی بر آن تاکید   می ورزد و معتقد است که باید جهت حرکت آنان در نبردها، خدایی باشد. باید همواره خدا را یاد کنند و در مواقع سختی و آسایش از او استمداد بجویند؛ زیرا کار سازترین سلاح برای پیروزی، دعا و نیایش است. فرماندهان وسپاهیان همواره ، قبل از نبرد و در هنگامه های تنگنا و سختی به پروردگار جهان توسل می جویند که در بسیاری از موارد، امدادهای غیبی و الهی، آن ها را یاری می کند و بعد از پیروزی ها هم سر بر آستان با عظمت خداوند بر زمین می سایند و او را شکر می گویند . فردوسی به همه گوشزد می کند که هیچ گاه از خداوند بی نیاز نیستند : اگر چند اندیشه گردد دراز                  هم از پاک یزدان نیی بی نیاز  

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، فرماندهان ، سپاهیان ، یزدان پرستی ، دعا ، امدادهای غیبی ، پیروزی ، شکر و سپاس