رویکردی معرفت شناختی به مسئله این همانی شخصی از دیدگاه هیوم

تلقی هیوم از جوهر نفسانی و این همانی شخصی حاصل ادعای تجربه­گرایانه او مبنی بر ابتنای تصورات بر انطباعات و رویکرد توده­ای او به ماهیت ذهن است. او بر همین اساس، وجود ذهن یا نفس را به عنوان حامل و موضوع ادراکات، مشکوک اعلام می­کند و در نتیجه با مسئله ملاک این همانی شخصی مواجه می­شود. او ملاک استمرار آگاهی و آگاهی از گذشته را که مبتنی بر اعتقاد به جوهر نفسانی است در ایجاد تصور این همانی شخصی ناکافی می­داند و مورد انتقاد قرار می­دهد؛ اما در عین حال قائل است به اینکه آگاهی از گذشته و حافظه به عنوان نگهدارنده ادراکات گذشته به واسطه نسبت­های شباهت و علیت، عمل قوه تخیل را در درک و فرض و کشف این همانی شخصی تسهیل می­کنند. او سرانجام ادعا می­کند که این همانی شخصی جعل قوه تخیل و اثبات ناپذیر و بدون ملاک است. آنچه در مورد رویکرد هیوم به مسئله این همانی شخصی اهمیت دارد، این است که این رویکرد عمدتا معرفت شناختی است نه هستی­شناختی؛ و این امر با نظر به مبانی تجربه­گرایانه و تصریحات او واضح به نظر می رسد، اما کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این مقاله سعی شده از منظری معرفت­شناختی به دیدگاه او بنگریم و نشان دهیم که هیوم را نمی توان به سادگی منکر این همانی شخصی به معنای هستی­شناختی دانست؛ زیرا طبق مبانی او اصولا امکان بحث هستی­شناختی درباره این همانی شخصی وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

جوهر ، نفس ، ذهن ، این همانی شخصی ، هیوم ، تفسیر معرفت شناختی