الزام اخلاقی به پرهیز از تجسس (در امور دیگران ) در قرآن و روایات

پاکذهنیونیک رفتاریفردوجامعه، ازمهم ترینآموزه های قرآنودیناسلاماست و درپرتوآن، زمینهرشدانسانفراهم می شود.ظرافتودقت نظرتعالیمدینیدرسالمسازیروانآدمیموضوعیاستکهتوجهبهآن می تواندبسیاریازمشکلاتاجتماعیکنونیمارابرطرفنماید.باعنایتبهاینضرورت، مقولهتجسسموردمطالعهقرارگرفتوایندریافتحاصلشدکه:اگرحستجسس گرایانهدرافرادیکجامعهشایعوعادتشود، سلامتوبهداشتروانیازاینناحیهبهشدت آسیب پذیر می گرددوبایدآنرایکبیماریاخلاقیدانستکه می تواندطیفگسترده ای ازرفتارافرادراتحتتاثیرقراردهد.محوروشاخصدراینپژوهش، جمله«و لاتجسسوا»درآیه۱۲سورهحجراتاستوبرخیروایت های مرتبطباموضوعنیز، تحلیلمحتواییوگونه شناسیشده اند وهدفنیز، افزایشداناییعمومینسبتبهپیامدهایعملناروایتجسساست.

کلیدواژه ها:

تجسس از نظر قرآن ، تجسس گری ، پیامدهای تجسس ، تجسس از منظر روایات