اثربخشی آموزش مبتنی بر نظریه ذهن و روش تیچ بر سطح مهارت های ارتباطی و تعامل اجتماعی در کودکان طیف اتیسم

مقدمه: در زمینه درمان مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی کودکان اتیسم، درمان قطعی وجود ندارد اما راه­های گوناگونی برای کاهش مشکلات در زمینه­های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر نظریه ذهن و روش تیچ بر بهبود مهارت های ارتباطی و تعامل اجتماعی کودکان طیف اتیسم انجام پذیرفت.روش کار: روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی (پیش­آزمون – پس­آزمون و کنترل) است.جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کودکان طیف اتیسم استان بوشهر در سال ۱۳۹۷ بود. نمونه توسط روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و ۴۵ آزمودنی به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه ۱۵ نفر). در این پژوهش از مولفه­های مقیاس­ درجه بندی اتیسم گیلیام (گیلیام، ۱۹۹۵) استفاده شد. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۰ و آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت.نتایج: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که اثربخشی آموزش مبتنی بر نظریه ذهن بر بهبود مهارت های ارتباطی (۲۹/۳۴= F، ۰۰۱/۰P≤) و تعامل اجتماعی (۲۱/۹۲= F، ۰۰۱/۰P≤) کودکان موثر بود. همچنین اثربخشی روش تیچ نیز بر بهبود مهارت­های ارتباطی (۰۱/۲۵= F، ۰۰۱/۰P≤) و تعامل اجتماعی (۲۱/۹۲= F، ۰۰۱/۰P≤) کودکان موثر بود و بین دو گروه آزمایشی تفاوت معناداری وجود نداشت.نتیجه گیری: روش تیچ و نظریه ذهن می­توانند بر بهبود تعامل اجتماعی کودکان طیف اتیسم موثر باشند. پیشنهاد می­شود جهت افزایش سطح تعاملات اجتماعی کودکان از نظریه ذهن و روش تیچ بیشتر از پیش استفاده شود.

کلیدواژه ها:

اختلال اتیسم ، مهارت های ارتباطی ، تعامل اجتماعی ، آموزش نظریه ذهن ، روش تیچ