زنانه سرایی در شعر عربی، روندی نوظهور با پیشینه ای کم رنگ (با تکیه بر دیدگاه های نقدی عبدالله غذامی)

عبدالله غذامی منتقد معاصر عرب، به بررسی ویژگی­های زنانه در زبان شعری عرب پرداخته است. او در کتاب "تانیث القصیده والقارئ المختلف" (۲۰۰۵م)، معتقد است کهمردغالبی پیوسته رویه مسلطبرفرهنگ عربی قدیم بوده است وبه سبب غلبه­ی این زیرساخت مردسالار در فرهنگ عمومی، شعر عربی نیز از ابتدا تا دوران معاصر، تقریبا از ویژگی­های زبان زنانه خالی بوده است.ظهور شاعر عراقی،نازک ملائکه در شعر معاصر عربی و ابداع شعر نو توسط وی،به سختی و کندی شعر عربی را دستخوش دگرگونی نمود.با گذشت زمان، ابداع شعری او به کمک دیگر شاعران نوگرا قوت یافت. این روند نوگرایانه،زیرساخت­های مذکر و مسلط بر شعر قدیم عربی را به چالش کشید که نتیجه­ی آن، رشد و شکوفایی شعری با زبانی زنانهو برخودار از لطافت زبانیبود.این پژوهش که به روش توصیفی و تحلیلی صورت گرفته است، آراء نقدی غذامی را که در جهان عرب پیشرو است، مورد بررسی قرار داده است. نتیجه این که غذامی تنها راه بازگشت زن به جایگاه درخور خویش را هم در ادب و هم در اجتماع، دستاورد آگاهی زنان نسبت به زبان و نوشتاری می­داند که انعکاس دهنده­ی ویژگی زنانه بود. این شیوه­ی زبانی جدید و نوآور، ویژگی­های زبان زنانه را در مقابل زبان مردانه مطرح می­کرد.

کلیدواژه ها:

شعر عربی ، ادبیات زنانه ، عبدالله غذامی ، زیرساخت های زبانی