فرصت ها و چالش های الحاق جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون وین راجع به مسئولیت مدنی در قبال خسارات هسته ای

جمهوری اسلامی ایران امروزه به عنوان یک کشور هسته ای شناخته می شود و هرروز به فعالیت های هسته ای آن افزوده می شود. با این حال در خصوص مسئولیت های ناشی از مخاطرات احتمالی، چاره اندیشی نشده است. از اقداماتی که کشورهای پیشتاز هسته ای، علاوه بر تدوین قانون خاص مسئولیت مدنی برای این گونه فعالیت ها داشته اند، عضویت در کنوانسیون های مربوطه است. این کنوانسیون ها از جمله کنوانسیون وین، با رعایت اصول اساسی حاکم بر مسئولیت مدنی ناشی از مخاطرات هسته ای تنظیم شده است. از جمله مزایای عضویت در کنوانسیون مذکور می توان به تعیین متصدی به عنوان مسئول و محدود کردن مسئولیت وی در زمان، میزان و مطلق بودن مسئولیت وی و مانند آن که همگی به توسعه­ی صنعت هسته ای کمک می کنند اشاره کرد. در بعضی موارد، جبران خسارت، به حقوق داخلی ارجاع شده است که با وجود امتیازاتی که به منظور پرهیز از ناهماهنگی در نظام حقوقی کشورها در حل مسائل خاص دارد، در کشور ما که قانون خاص در این زمینه نداریم در واقع چالش محسوب می شود. بنابراین ضرورت تدوین قانون خاص در حقوق ایران، که متناسب با مخاطرات احتمالی باشد بیش از پیش نمایان می سازد.

کلیدواژه ها:

خسارات هسته ای ، کنوانسیون ۱۹۹۷ وین ، مسئولیت مدنی ، نظام حقوقی ایران