ارزیابی توان اکولوژیک توسعه شهری با استفاده از مدل سیستمی (مورد:شهرستان ساری)

  رابطه­ی انسان با زمین، در طی زمان، همواره دگرگونی و تحول را به دنبال داشته است. این امر به نوبه خود بر نحوه ی استفاده از اراضی شهری تاثیری تعیین کننده داشته است. از این رو، به منظور کنترل و هدایت رشد شهری بسیار حائز اهمیت خواهد بود که با شناسایی توان اکولوژیکی محیط، روند توسعه ی آتی شهر هدایت و مدیریت شود تا کمترین آثار منفی زیست محیطی به عرصه های منابع طبیعی در پیرامون شهر وارد شود. با این دیدگاه تلاش شده است بعد از انجام اجرای شاخص های ارزیابی از طریق مدل سیستمی راهکارهای مناسب برای پیش بینی توسعه آتی شهر با تاکید بر جنبه های زیست محیطی ارائه شود بنابراین نتیجه فرآیند ارزیابی توان اکولوژیک توسعه شهری در محدوده­ی شهرستان ساری با استفاده از مدل سیستمی این بوده است که پهنه­هایی در قالب اراضی طبقه­ی بسیار مناسب و نسبتا مناسب توسعه شهری در کنار اراضی نامناسب حاصل گردید. طبقه­ی بسیار مناسب توسعه شهری مدل سیستمی با مساحتی در حدود ۱۴/۴۳۳ کیلومتر مربع، معادل۸۲/۱۱ درصد و اراضی نسبتا مناسب با سطحی۲۹/۱۲۶ کیلومتر مربع معادل۳۴/۳ درصد از سطح شهرستان ساری را به خود اختصاص داده است. در نهایت ۰۸/۳۱۰۳ کیلومتر مربع معادل ۸۴/۸۴ درصد از مجموع ۵۱/ ۳۶۶۲ کیلومتر مربع از کل سطح شهرستان ساری با توجه به شاخص های تعریف شده در مدل سیستمی(مخدوم) قابلیت توسعه برای ایجاد عناصر شهری و سایر کاربری ها را ندارد.و بدون شک برای حفظ اکوسیستم و محیط زیست، رعایت این امر برای متولیان توسعه آتی شهرضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

توسعه ی کالبدی ، توان اکولوژیکی ، شهرستان ساری ، مدل سیستمی