تاثیر اجرای برنامه مدیریت استرس بر اضطراب و تاب آوری کارکنان فوریت پزشکی

مقدمه: اضطراب و استرس یکی از مشکلات عمده در زندگی روزمره کارکنان فوریت پزشکی محسوب می شود. تجربه این عوامل تنش زا و عوارض ناشی از آن، می توانند موجب کاهش کیفیت کار و تمایل به ادامه خدمت فرد گردند. یکی از استراتژیهای مقابله ای در زمان رویارویی با این شرایط، استفاده از رویکرد تاب آوری است این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مدیریت استرس بر میزان تاب آوری و اضطراب در پرسنل فوریت پزشکی طراحی و اجرا شد. روش کار: این مطالعه نیمه تجربی در فاصله زمانی سالهای ۱۳۹۶-۱۳۹۵ بر روی کارکنان فوریت پزشکی شاغل در ۱۷۶ پایگاه شهری و جاده ای اورژانس ۱۱۵ تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی مشهد اجرا گردید. برای افراد حاضر در گروه آزمودنی، هشت جلسه کارگاه آموزش مدیریت استرس ۴۵ دقیقه ای برگزار گردید. قبل و بعد از مداخله پرسش نامه های تاب آوری کانر و داویدسون و پرسشنامه اضطراب اشپیل برگر برای هر دو گروه تکمیل شد. از آزمونهای آماری تی زوجی، تی مستقل، من ویتنی، ویکاکسون و آنالیز کوواریانس جهت مقایسه های درون و بین گروهی در نرم افزار SPSS نسخه ۱۶ استفاده گردید. یافته ها: در این پژوهش، ۸۲ نفر از کارکنان فوریت پزشکی با میانگین سنی ۴/۳ ± ۲/۲۸ سال و سابقه کار ۷/۲ ± ۲/۵ سال مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد آموزش مدیریت استرس در گروه آزمودنی، موجب افزایش معنادار نمره تاب آوری (۰۰۱/۰ > P)، کاهش میانگین نمره اضطراب آشکار (۰۰۱/۰ > P) و همچنین کاهش میانگین نمره اضطراب پنهان (۰۰۱/۰ > P) گردیده است. نتیجه گیری: آموزش مدیریت استرس می تواند در کاهش میزان اضطراب و افزایش تاب آوری کارکنان فوریت پزشکی نقش قابل قبولی ایفا نماید. از آنجا که کمتر شدن تنش شغلی این افراد می تواند باعث ارائه خدمات بهتر بالینی توسط آنها شود، لذا ضروری است از این استراتژی های موثر برای کاهش تنش شغلی و افزایش تاب اوری استفاده گردد.  

کلیدواژه ها:

Stress Management ، Anxiety ، Resilience ، Medical Emergency ، کارکنان فوریت پزشکی ، تاب آوری ، مدیریت استرس ، اضطراب