رابطه بین جهت گیری مذهبی و امیدواری با چشم انداز زمان در دبیرستان های دخترانه منطقه ۴ تهران

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین جهت گیری مذهبی و امیدواری با چشم انداز زمان انجام شد. جامعه آماری اینپژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دبیرستان های منطقه ۴ آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۹۷-۹۶ بهتعداد ۴۲۰ نفر می باشند. نمونه پژوهش شامل ۲۰۰ نفراست که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند.ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش، پرسشنامه جهت گیری مذهبی احسان بهرامی، پرسشنامه امید میلرو چشم انداز زمانزیمبارده است. داده های به دست آمده با استفاده از روش آماری همبستگی پیرسون و با نرم افزار spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده بیانگر وجود تفاوت معنادار (P<۰/۰۱) است. نتایج تحلیل فرضیه ها بیانگر آن است که بینجهت گیری مذهبی درونی و امیدواری و نیز بین جهت گیری مذهبی با چشم انداز زمان در دانش آموزان و همچنین بینامیدواری باچشم انداز زمان در دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. ولی بین جهت گیری مذهبی بیرونی و امیدواری باچشم انداز زمان تفاوت معناداری وجود ندارد. درنتیجه بین جهت گیری مذهبی درونی و امیدواری با چشم انداز زمان رابطهمعنادار وجود دارد.

کلیدواژه ها:

جهت گیری مذهبی ، امیدواری ، چشم انداز زمان ، دختران دبیرستان های منطقه ۴