جایگاه شروط بنایی در فقه و قانون مدنی ایران
محل انتشار: فصلنامه مطالعات حقوق، دوره: 5، شماره: 2
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 390
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LEST-5-2_005
تاریخ نمایه سازی: 28 آذر 1400
چکیده مقاله:
شرط یکی از مسائل مهم در عقود است که متعاقدین نسبت به ایجاد آن در عقد مخیر می باشند. از آنجا کهشرط امری است که در آینده حادث خواهد شد، ذکر آن در عقد یا ضمن عقد جای بحث دارد. اگر اینشروط قبل از عقد یا ضمن عقد مورد نظر طرفین باشند، آیا الزام به آن برای طرفین واجب است یا خیر؟یکی از اقسام این شروط، شرط های ابتدایی است که بین لازمالوفا بودن یا نبودن آن بین فقها اختلاف نظروجود دارد. مشهور فقهای امامیه این شروط را لازمالوفا نمی دانند زیرا معتقدند که شرط بایستی در ضمنعقد باشد تا آن را لازمالاجرا یا لازمالوفا دانست. به همین دلیل این شرط را باطل می دانند. اما برخلاف اینقول مشهور، قانون مدنی ایران با پیروی از نظر اقلیت فقها این شرط را نافذ دانسته و وفای به آن را واجب ولازم می داند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محسن رجب زاده
استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال و مدرس دانشگاه علامه طباطبایی. ایران
زهرا ذاکر
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی
لعبت رمضانی نژاد
دانشجوی دکتری حقوق خصوصی