بررسی مشکلات پزشکان خانواده شاغل در مراکز بهداشتی – درمانی روستایی استان خراسان رضوی: یک بررسی مقدماتی

مقدمه: رفع مشکلات برنامه پزشک خانواده بر ماندگاری پزشکان در مناطق روستایی و نیز میزان رضایت شغلی آن ها تاثیر مثبت دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی مقدماتی مشکلات پزشکان خانواده شاغل در مراکز بهداشتی - درمانی روستایی استان خراسان رضوی بود. روش ها: در این مطالعه تحلیلی توصیفی که در تیر و مردادماه سال ۱۳۹۳ انجام شد پرسش نامه ای شامل اطلاعات دموگرافیک و سوالاتی در زمینه مشکلات آموزشی، کمبود امکانات یا پرسنل، مسائل فرهنگی، برخورد با مراجعین و مشکلات مربوط به مدیریت و سیاست گذاری شبکه بهداشتی دراختیار تعدادی از پزشکان عمومی که در قالب قراردادی و یا به صورت استخدامی  به عنوان پزشک خانواده در مراکز بهداشت روستایی استان خراسان رضوی فعالیت داشتند، قرار گرفت. یافته ها: از میان ۵۰ پرسش نامه ارسال شده، ۲۰ نفر (درصد پاسخگویی: ۴۰%) از طریق ایمیل یا تماس تلفنی به سوالات مطرح شده در نظرسنجی پاسخ گفتند. میانگین سنی پزشکان شرکت کننده ۲.۱ ± ۲۸.۰ سال و میانگین سابقه کاری آنان ۱۴.۳ ± ۳۶.۰ ماه بود. اکثر شرکت کنندگان (۷۵%) مونث بودند. در زمینه مشکلات آموزشی و علمی، "ضعف دانشکده های پزشکی در رابطه با آماده سازی پزشکان خانواده و دوره ناکافی کارورزی بهداشت" با ۹ پاسخ (۴۵% موارد)، بیشترین مشکل عنوان شده بود که بین این گزینه و جنسیت شرکت کنندگان ارتباط نزدیک به معنی داری مشاهده شد (۰.۰۶ = P). در خصوص مشکلات مربوط به پرسنل، "عدم توانایی علمی یا عملی پرسنل در انجام وظایف مربوطه" و نیز "عدم وجود پرسنل کافی در مرکز" هر دو با ۹ پاسخ (۴۵%) رایج ترین چالش های مطرح شده از سوی پزشکان بودند. ۷۵% پزشکان از "مراجعات بی مورد و در وقت نامناسب" شکایت داشتند. در خصوص مشکلات مربوط به سیاست گذاری شبکه بهداشتی ۵۰% به "نبود دستمزد کافی" اشاره داشتند. در نهایت ۷۰% پزشکان عنوان کردند که پس از اتمام دوره یا قرارداد مربوطه حاضر به ادامه خدمت به عنوان پزشک خانواده نخواهند بود. نتیجه گیری: شناسایی هر چه بیشتر مشکلات پزشکان خانواده، به مسئولین در جهت اقدام موثر برای رفع آنها و در نتیجه افزایش ماندگاری پزشکان در مناطق روستایی و موفقیت بیشتر برنامه پزشک خانواده کمک می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، پزشکان خانواده ، مطالعات پایه ، مراکز بهداشت روستایی ، حقوق و مزایا