نیستی؛ از مایستر اکهارت تا مکتب کیوتو

در منظومه «تئوگونیا»، هسیودوس (که به داستان پیدایش خدایان پرداخته)، سخن از «کائوس» می راند که بینان هستی واقع می شود و از او خدایان زاده می شوند. با سپری شدن دوران اسطوره گرایی و ظهور فیلسوفان نخستین یونان (به رغم آنکه لوگوس به جای میتوس می نشیند)، «نیستی»، همچنان مورد انکار باقی می ماند. هراکلیتوس که سکون پارمیندس را به ریشخند می گیرد و از افروختگی و فسردگی آتش هستی سخن می راند، در عین حال بر جاودانگی هستی پای می فشارد