نیایش و تمثیل در مثنوی های عطار نیشابوری (با تکیه بر نیایش های منطق الطیر)

نیایش در ادب فارسی، یکی از اساسی ترین مضامینی بوده است که به شکل یک سنت فراگیر در اکثر آثار بزرگان این عرصه، حضوری چشمگیر دارد. این نیایش ها اغلب با حمد و ستایش خداوند آغاز می شود و با گفتگوهایی شورانگیز میان انسان و خدا ادامه می یابد و بیانگر بسیاری از تجربیات و احوال و احساسات معنوی آنها و در عین حال، نگرش های اجتماعی عصر پدیداری اثر می باشند. از جمله آثار ارزشمند ادبیات فارسی در حوزه نیایش، مثنوی های عرفانی عطار است که مشحون از نیایش های پرمغز و گرانقدر است. یکی از جلوه های زیبای گفتگوهای عطار، نیایش های ژرف وی با خداوند در منظومه عالی منطق الطیر است که نشانگر نگرش های عرفانی و اعتقادی وی و آیینه ایست از آرزوها و احوالات و احساسات و تجارب روحی و معنوی او که در این قالب نمود می یابد. از نکات قابل توجه در نیایش های عطار، همراه بودن بسیاری از این نیایش ها با تمثیل های موثر و زیباییست که موجب باورپذیر شدن آنها گشته است. این پژوهش به بررسی نیایش های منطق الطیر، به ویژه در بستر تمثیل های آن می پردازد

کلیدواژه ها:

نیایش ، تمثیل ، منطق الطیر ، عطار