محدودیت های حق ملاقات فرزند در دوران کورنا با نگاهی بر اسناد حقوق بشری

شناسایی حقوق برای کودکان به اسناد کهن از جمله اعلامیه ۱۹۵۹، میثاقین حقوق مدنی سیاسی و حقوق اقتصادی اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶)، کنوانسیون بین المللی حقوق کودک ۱۹۸۹ و اسناد لاهه (۱۹۹۶) باز می گردد. نقطه مشترک تمامی این اسناد، به رسمیت شناخته شدن حمایت از کودکان است. حقی که برای نخستین لبار در کنوانسیون حقوق کودک مورد شناسایی قرار گرفت، حق ملاقات کودک با پدر یا مادری است که به علت جدایی والدین از یکدیگر، در کنار هم زندگی نمی کنند. طبق بند ۳ ماده ۹ کنوانسیون، حق ملاقات باید به صورت شخصی عایت گشته و تماس مستقیم با والدین به طور منظم برقرار شود. تنها محدود کننده این حق مغایرت داشتن با مصلحت عالی کودک است. با شیوع بیماری کرونا،دعاوی بسیاری در سیستم قضایی داخلی مطرح شد مبنی بر اینکه در صورت اعمال این حق، سلامت کودک و والدی که وی با او زندگی می کند در معرض خطر قرار خواهد گرفت و از مقامات قضایی درخواست محدود نمودن این حق مطرح شد که در نهایت آرایی صادر گشت. در این نوشتار با بررسی اسناد حقوق بشری موجود، پیرامون شناسایی این حق، قوانین داخلی ایران و آرای صادره در این مدت سعی بر ارزیابی نحوه اعمال محدودیت های قابل اعمال بر این حق خواهد شد.

کلیدواژه ها:

کودک ، حق کنوانسیون حقوق کودک ، حقوق کودک