رابطه شوخ طبعی و کیفیت زندگی در بیماران سرطانی

مقدمه: شوخ طبعی به عنوان سلاح مقابله با مشکلات و نیرویی شفابخش، توجهات بسیار جدی را به خود جلب کرده است. از آن جایی که بیماری های جسمانی نظیر سرطان می تواند بر کیفیت زندگی که شامل عمل کرد مطلوب در ابعاد جسمانی و روان شناختی می باشد، اثرات منفی داشته باشد. هدف این پژوهش، بررسی نقش ابعاد شوخ طبعی بر ابعاد کیفیت زندگی بیماران سرطانی بوده است. روش بررسی: روش پژوهش، توصیفی و از نوع همبستگی بوده است که بر روی ۵۰ نفر از بیماران سرطانی بیمارستان علی بن ابیطالب شهر زاهدان به صورت نمونه گیری در دسترس صورت گرفت و پرسش نامه های کیفیت زندگی (۳۶SF-) و شوخ طبعی (SHQ) در مورد آنها اجرا گردید. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین ابعاد شوخ طبعی (شوخ طبعی در شرایط استرس آور، روابط اجتماعی، شوخی کلامی و خنده) با کیفیت زندگی جسمانی(۰۲۵/۰ P≤، ۲۷۸/۰=r ) و کیفیت زندگی روانی (۰۲۳/۰ P≤، ۲۸۳/۰=r ) رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. نتایج رگرسیون نشان داد که شوخ طبعی در روابط اجتماعی به همراه شوخی کلامی ۲۴/۰ از تغییرات مربوط به کیفیت زندگی جسمانی و این دو متغیر با هم ۴۰/۰ از تغییرات مربوط به کیفیت زندگی روانی را نیز پیش بینی می کنند. نتیجه گیری: با توجه به نقش شوخ طبعی در کیفیت زندگی بیماران سرطانی پیشنهاد می شود مداخله های لازم جهت افزایش شوخ طبعی در زندگی بیماران سرطانی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

Sense of Humor ، Quality of life ، Cance ، شوخ طبعی ، کیفیت زندگی ، سرطان