اثربخشی آموزش رویکرد ارتباطی ویرجینیا ستیر بر رابطه والد-فرزندی دختران نوجوان

چکیدههدف: هدف پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی آموزشهای مبتنی بر رویکرد ارتباطی ستیر بر بهبود رابطهوالد- فرزندی دختران نوجوان بود. روش: روش مطالعه شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون،گروه گواه و پیگیری و جامعه آماری کلیه دانشآموزان دختر مقطع راهنمایی منطقه ۱۹ آموزش و پرورش۸۷ به تعداد ۱۸۵۰ نفر بود. با روش چندمرحلهای از میان آنها ۳۰ نفر - شهر تهران در سال تحصیلی ۸۸به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب و پس از همتاسازی در دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و گواه جایگرینشدند و در مراحل پیشآزمون و پسآزمون و یک ماه بعد در مرحله پیگیری به مقیاس تاکتیکهایتعارض اشتراس ( ۱۹۹۶ ) پاسخ دادند. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه دو ساعته در جلسات آموزشرویکرد ارتباطی ستیر ۲ بار در هفته شرکت کردند. برای تحلیل دادهها از تحلیل کو واریانس استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد اجرای جلسات بهطور معنیداری توانسته است پرخاشگری کلامی و پرخاشگریجسمانی گروه آزمایش را کاهش، و توانایی استفاده از مهارت استدلال آنها افزایش دهد. این نتایج پس ازپیگیری یکماهه نیز تایید شد. نتیجهگیری: رویکرد ارتباطی ستیر با افزایش مهارتهای ارتباطی وکاهش پرخاشگری دختران نوجوان میتواند رابطه والد- فرزندی آنها را بهبود بخشد. بنابراین میتوان آنرا روش موثری برای بهبود روابط والد- فرزندی دانست.

کلیدواژه ها:

دختران نوجوان ، رویکرد ارتباطی ، فرزند ، والد ، ویرجینیا ستیر