اثربخشی آموزش شناختی- رفتاری به مادران برکاهش اختلال کاستی-توجه / بیش فعالی کودکان آنها و افزایش شادکامی والدین

هدف: هدف پژوهش بررسی اثربخشی آموزش شناختی- رفتاری برکاهش اختلال کاستی توجه / بیش فعالی کودکان آنها و افزایش شادکامی مادر و پیرو آن شادکامی پدر. روش: طرح پژوهش نیمه تجربی با پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. نمونه شامل ۴۵ کودک مراجعه کننده به کلینیک امام حسین استان یزد که دارای نشانگان ADHD بودند. نمونه ها به صورت داوطلبانه و با جایگزینی تصادفی (هر گروه ۱۵ نفر) در سه گروه، ۱- آزمایشی (دارو درمانی کودک) ۲- آزمایشی (دارو درمانی کودک به همراه آموزش به مادر)، و ۳- (کنترل) قرار گرفتند. گروه آزمایشی اول علاوه بر دارو درمانی کودکان، طی ۹ جلسه به مادران آموزش ارایه شد و گروه آزمایشی دوم، فرزندانشان فقط تحت نظر روانپزشک دارو دریافت کردند و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند و در لیست انتظار کلنیک قرار گرفت. ابزار های مورد استفاده شامل پرسشنامه کانرز فرم والدین، پرسشنامه شادکامی آکسفورد بزرگسالان بود. نمره پرسشنامه کانرز و شادکامی آکسفورد به عنوان پیش آزمون و پس آزمون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج با استفاده از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک راهه و دو راهه تحلیل شد. یافتهها نشان داد دارو درمانی و آموزش به مادران هر دو موثر است و منجر به کاهش علائم شده است (۰۱/۰>P). اما تفاوت بین دارو درمانی و آموزش به مادران نیز معنا دار است (۰۵/۰>P) و این نشان می دهد آموزش به مادران به همراه دارو در مانی در کاهش علایم موفق تر است. به علاوه تاثیر آموزش به مادران در افزایش شادکامی آنها معنا دار است (۰۱/۰>P) همچنین یافته ها حاکی از آن است افزایش شادکاهی مادران میتواند شادکامی پدران را که در جلسات آموزشی حضور نداشتند به دنبال داشته باشد (۰۵/۰>P). نتیجه گیری: در نهایت نتیجه گیری میشود گرچه دارو درمانی برای کاهش علائم و افزایش شادکامی مادران موثر است اما با اضافه کردن متغیر آموش به مادر این اثربخشی افزایش مییابد. همچنین نتیجه گیری میشود متغیر شادکامی انتقالی است و به پدر که در جلسات حضور نداشته است نیز منتقل میشود.

کلیدواژه ها:

آموزش شناختی - رفتاری ، اختلال کمبود توجه/بیش فعالی ، مادران ، والدین ، شادکامی