اثربخشی بازآموزی سبکهای اسنادی بر بهبود ابعاد عملکرد خانواده زوجین متقاضی طلاق

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازآموزی سبکهای اسنادی بر بهبود ابعاد عملکرد خانواده زوجین متقاضی طلاق شهر یزد بود. روش: پژوهش نیمه آزمایشی و براساس طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. آزمودنیها شامل ۴۰ نفر (۲۰ زوج) از زوجین متقاضی طلاق شهر یزد بودند که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل (۱۰ زوج آزمایش و ۱۰ زوج کنترل) گمارده شدند. پژوهشگر مدت ۸ جلسه، آموزشهای لازم را به گروه آزمایش ارایه داد. بهمنظور جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه عملکرد خانواده (FAD) استفاده گردید.جهت تجزیه و تحلیل دادهها علاوه بر آمار توصیفی از روش مانکوا، آنوا، آنکوا و تی مستقل نیز استفاده گردید. یافته ها: نتایج آزمون لامبدای ویلکز نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از متغیرهای وابسته تفاوت معنیدار وجود دارد ۹۶۹/۱۹ F=. همچنین نتایج تحلیل آنکوا در متن مانکوا نیز نشان داد اثر آموزش برروی حل مساله (۸۵/۰) و کنترل رفتار (۶۸/۰) میباشد که این اثر معنادار بود. همچنین بازآموزی سبکهای اسنادی توانسته است آمیزش عاطفی، نقشها، همراهی عاطفی و ارتباط را در زوجین بهبود بخشد. نتیجه گیری: با به کارگیری بازآموزی سبکهای اسنادی به زوجین متقاضی طلاق میتوان عملکرد خانواده آنها را بهبود بخشید و در جهت کاهش طلاق گام برداشت.

کلیدواژه ها:

سبکهای اسنادی ، طلاق ، عملکرد خانواده