بررسی و ارزیابی کتاب هرمنوتیک و نواندیشی دینی

در دهه ۷۰ شمسی جامعه فکری ایران با جریان نواندیشی دینی مواجه شد. این جریان روحی جدید در جامعه دانشگاهی و حوزوی دمید و بازار مباحثات و نقد علمی را رونق داد. مواجهه این جریان هم با مدرنیته و هم با سنت عمیق­تر از نسل­های پیشین روشنفکران بوده است. نسل­های پیشین روشنفکران دینی بر بازگشت تمام عیار به دین و استفاده از تمام ظرفیت­های دین برای حل مشکل عقب­ماندگی تاکید می­کردند. اما نسل جدید مدعی لزوم فهم جدیدی از متون دینی بود. وجه مشترک فکری این جریان تاکید بر این نکته است که فهم ناب امکان ندارد و هر فهمی مسبوق به پیش­ فهم­هاست. ازاین جهت، جریان نواندیشی از نظریه­های هرمنوتیک که در پی درک ماهیت و سازوکار فهم است الهام گرفته است. کتاب مورد نقد تاثیر هرمنوتیک فلسفی هایدگر و گادامر را بر جریان نواندیشی دینی بررسی می­کند. به نظر ناقد، هرمنوتیک فلسفی گادامر مدل مناسبی برای تحلیل جریان نواندیشی دینی نیست، و هرچند مشابهت­هایی دارد لکن از برخی جهات با مبانی این جریان در تعارض است.  

کلیدواژه ها:

هرمنوتیک ، نواندیشی دینی ، تکثرگرایی دینی ، هایدگر ، گادامر