شهود وحدت از ورای مظاهر، با تکیه بر غزلیات صائب

هستی از مبدا واحدی سرچشمه گرفته است و وجودی واحد منشا همه هستی به شمار می رود. از آنجا که وجود واحد خود را در مجالی و تعینات آشکار کرده است، عارف «کل نگر» با نظاره این کثرت ها به سرچشمه هستی که همان منشا واحد است، نایل می شود و با چشم دل در همه زوایای هستی، آن مبدا کل را مشاهده می کند. آیا این اندیشه که با ابن عربی خود را آشکار کرده است، در سبک هندی نیز مشاهده می شود؟ آیا این تفکر از صائب که یکی از ارکان سبک هندی است، دلربایی کرده است؟ داده های این تحقیق نشان می دهد که صائب به عنوان یکی از ارکان سبک هندی، وحدت وجود و سیر در مجالی و مظاهر را در دیوان خود مورد توجه قرار داده است و آن را راهی برای شناخت حقیقی و معرفت نظری معرفی می کند. این پژوهش به روش تحلیلی - توصیفی انجام گرفته است و شیوه گردآوری داده های آن از میان اطلاعات کتابخانه ای است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد که صائب مانند عارفان وحدت وجودی، عالم کثرت را نماد و نمودی از یک حقیقت واحد دانسته و در پی کشف آن مبدا واحد بوده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات عرفانی ، صائب ، وحدت وجود ، مجالی ، شهود