اثربخشی زوج درمانی یکپارچه نگر بر صمیمیت و رضایت زناشویی و نیز سبک دلبستگی در زوجین دارای همسر مبتلا به وسواس فکری

هدف: مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثربخشی زوج درمانی بر بهبود صمیمیت و رضایت زناشویی و سبک دلبستگی زوجین دارای همسر مبتلا به وسواس فکری انجام شد. روش: مطالعه حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون و مقایسه شونده با گروه کنترل بود. نمونه های مورد مطالعه شامل ۲۴ نفر از زوجین دارای همسر مبتلا به وسواس فکری مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بود که ۱۲ نفر در گروه آزمایش و ۱۲ نفر در گروه کنترل قرار داده شدند. اعضای گروه آزمایش تعداد ۱۲ جلسه مداخله زوج درمانی را دریافت کردند، اما برای اعضای گروه گواه مداخله خاصی ارائه نشد. قبل و بعد از اجرای مداخله، پرسشنامه های صمیمیت و رضایت زناشویی انریچ و دلبستگی کولینز و رید (۱۹۹۰) توسط گروه نمونه تکمیل شدند. نتایج: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که در پس آزمون، رضایتمندی زناشویی آزمودنی های گروه آزمایش نسبت به آزمودنی های گروه گواه، افزایش معناداری داشته است. همچنین نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که در پس آزمون، سبک دلبستگی ایمن آزمودنی های گروه آزمایش نسبت به آزمودنی های گروه گواه، افزایش و سبک های دلبستگی نا ایمن آزمودنی های گروه آزمایش نسبت به آزمودنی های گروه گواه، کاهش معناداری داشته است. نتیجه گیری: یافته های پژوهش موید این مهم است که زوج درمانی گروهی یک پارچه نگر باعث بهبود صمیمیت و رضایت زناشویی و سبک دلبستگی زوجین دارای همسر مبتلا به وسواس فکری می شود.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی ، صمیمیت و رضایت زناشویی ، سبک دلبستگی.وسواس فکری عملی