تاثیر احساس تنهایی بر خودمراقبتی در سالمندان مبتلا به دیالیز

مقدمه:سالمندی، یک مرحله از سیر طبیعی زندگی انسان می باشد که برای همه رخ می دهد. پدیده سالمندی، با افزایش آرام و تدریجی زوال در عملکرد اعضای مختلف بدن همراه است. جمعیت سالمندان در همه ی کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه رو به افزایش است و این افزایش به تبع خود همراه با افزایش بار بیماری های مزمن می باشد. علاوه بر مشکلات جسمی در جعیت سالمند، توجه نکردن به نیازهای سالمندان در ابعاد مختلف، می تواند از طریق بروز پیامد هایی مانند احساس تنهایی و انزوای اجتماعی، سالمندی سالم و فعال را مورد تهدید قرار دهد.هدف:هدف از این مطالعه، مروری بر مستندات موجود در مورد تاثیر احساس تنهایی بر خودمراقبتی در سالمندان دیالیزی می باشد. روش جست و جو برای یافتن مستندات مرتبط از پایگاه ه ای اطلاعاتی PLOS ONE ،Google Scholar ،PubMed, of Science, Magiran " dialysisبا کلید واژه هایISI Web ، elderly, self-care, loneliness,"، "احساس تنهایی، خودمراقبتی، سالمندان، دیالیز" جست و جو به دو زبان فارسی و انگلیسی در فاصله سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ انجام شد. در نهایت ۲۴ مقاله برای این مطالعه گزینش شدند. یافته ها: یافته های حاصل از این مطالعه مروری نشان داد که با افزایش سطح تنهایی ، تواناییهای مراقبت از خود در سالمندان کاهش می یابد. توانایی مراقبت از خود در میان بیماران زن بدتر است. در میان بیماران بالای ۶۰ سال ، آنهایی که سطح تحصیلات پایینی دارند و یا بیمارانی که درآمد کمی دارند و کسانی که به بیماریهای مزمن دیگری مبتلا هستند ، سطح تنهایی بالاتری دارند و از خودمراقبتی پایین تری برخوردار هستند. نتیجه گیری: با توجه به افزایش جمعیت سالمندان در جوامع امروزی، توجه به نیازهای اجتماعی و روانی آنها می تواند از بار خستگی ناشی از بیماریهای مزمن کاسته و منجر به بهبود خود مراقبتی و کاهش احساس تنهایی در میان آنها شود.

کلیدواژه ها:

سالمند ، احساس تنهایی ، خود مراقبتی ، دیالیز