امامت در استنادهای قرآنی امام رضا (علیه السلام)

امامت بر مردم، از وظایف امام است و این امری حیاتی است که باید کندوکاو کرد و به شبهات پیرامون آن پاسخ داد. نظر به اهمیت موضوع امامت که از سوی امام رضا (علیه السلام) با استناد به آیات وحی طرح گردیده رویکرد قرآنی امام رضا (علیه السلام) در تبیین این موضوع مهم راهگشا است. روایات تفسیری امام، ممکن است از باب تطبیق، تاویل، اشاره به باطن آیه و یا به مصداق اتم و اکمل آیه باشند که شناسایی نوع آن کمک شایانی به فهم دقیق آیه می کند. بنا بر این در این پژوهش برخی از روایات تفسیری امام رضا که در موضوع امامت نقل شده در کنار معناشناسی واژه های اصلی روایت بررسی شده و در نتیجه هماهنگی سخن امام و کلام وحی در تبیین بحث امامت به اثبات رسیده است. چکیده (عربی): الامامه فی الاستدلال القرآنی للامام الرضا علیه السلام ابراز الامامه هی احدی وظائف الامام ، و هی امر حساس للغایه ینبغی تسلیط الاضواء علیها و رد الشبهات المثاره حولها . فنظرا لاهمیتها استعرضها الامام الرضا علیه السلام بالاستناد للآیات الکریمه ، وهذا الاتجاه القرآنی فی بیان الموضوع من قبل الامام یفتح امامنا آفاقا . واما الروایات التفسیریه الوارده عن الامام فمن المحتمل ان تکون من باب التطبیق ، او التاویل ، او الاشاره لبعض المعانی الباطنه للآیه ، او التفسیر بالمصداق الاتم و الاکمل للآیه ، و التعرف علی نوع التفسیر یساعدنا کثیرا فی فهم الآیه بشکل دقیق . و علی ضوء ذلک فقد درسنا فی هذا البحث بعض الروایات التفسیریه المرویه عن الامام الرضا علیه السلام فی موضوع الامامه ، الی جانب ذلک قمنا بدراسه معنی الالفاظ المحوریه لها ، و انتهینا الی تواوم الکلام الرضوی مع الکلام الالهی فی بیان بحث الامامه . الالفاظ المحوریه : اهل البیت علیهم السلام ، الامامه ، الامام الرضا علیه السلام ، القرآن ، الروایات التفسیریه.