بررسی مفاهیم و کاربرد تاب آوری در مدیریت بحران

بحران در حقیقت یک فشار اجتماعی بزرگ است که باعث درهم شکسته شدن روزمرگی های متعارف زندگی و واکنش اجتماعی همراه با آسیب های جانی, مالی و ایجاد تهدیدات و خطرات میشود و مدیریت بحران؛ کاهش تاثیرات بحران بر جامعه از لحاظه ای گوناگون )جانی, احساسی, ...( و کاهش آسیب پذیری جامعه در برخورد با آسیب و آشنایی با حوادث و پیش بینی حوادث تا حد امکان میباشد . تاب آوری شهری به معنی ساده, کاهش حداکثری آسیب های ناشی از حوادث و بازگشت به حالت تعادل تعریف میشود و حیات و دوام یک شهر را تحت تاثیر قرار میدهد . در هنگام وقوع یک حادثه, سه زمان اعم از "قبل" که آمادگی برای رخداد یک حادثه, "حین" که مدیریت آسیب های دیده شده و امداد رسانی است و "بعد" از حادثه که زمان تلاش برای ترمیم و بازگرداندن به حالت تعادل و اولیه است. این مقاله با هدف بررسی مفاهیم و کاربرد تاب آوری در مدیریت بحران در حوضه ی آبی و مشکل کاهش روز افزون آبهای قابل شرب در جهان و افزایش روز افزون جمعیت شهر نشینی که موجب آسیب به اکوسیستم طبیعی شده است و همچنین تاب آوری در حوضه ی انرژی که بر اقتصاد, محیط زیست و جنبه های مختلف شهر تاثیر گذار است تنظیم گردیده است. روش تحقیق مقاله حاضر ؛طیفی از روشهای توصیفی, تحلیلی در بستر مطالعات کتابخانه ای و استفاده از شیوه های تحقیق مرور متون, منابع و اسناد تصویری و به عنوان ابزار جمع آوری اطلاعات میباشد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که زمانی یک شهر بطور کامل تاب آور است که تمام شاخصها و مولفه ها تاب آوری در آن شهر در وضعیت مطلوب و در حالت پویایی و رشد باشند. همچنین محیط زیستی سالم و تاب اور است که باید با مدیریت مناسب محقق شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تاب آوری شهری ، مدریت بحران ، آب ، انرژی ، محیط زیست