الگویی برای ارزیابی روش‎شناختی مطالعات نوگرای علوم انسانی در ایران

وجود دیدگاههای مدعی نوگرایی روششناختی و روشی در حوزه علوم انسانی در کشور نیاز به سنجش علمی و روششناسانه این دیدگاهها و حاجت به معیارهای این سنجش را ایجاد کرده است. به دیگرسخن، ارائه الگویی جهت ارزیابی روش‎شناختی مدلهای بدیع مطالعات علوم انسانی و موقعیت‎یابی منطقی و روششناسی آنها از ضروریات پژوهشی معاصر کشور محسوب می‎شود؛ الگویی پایه که در آن از کمترین پیچیدگیها برای این موقعیتیابی استفاده شده باشد. در این نوشتار تلاش می شود تا مستقل از دیدگاه‎های خاص در مورد ساختار تولید علم، ساختار بنیادین مشترک در پارادایم‎های علوم انسانی و ویژگی‎های گوناگون انواع مختلف از پژوهش‎های علمی ارائه شود که بتواند در نخستین گام، نوعی نظام‎بخشی علمی برای پژوهشگران نوگرای حوزه علوم انسانی در کشور به ارمغان آورد. این تحقیق، الگوهای پژوهشی بدیع ارائه شده در حوزه پژوهش های علوم انسانی را براساس عمق نفوذ به لایه‎های بنیادین معرفت علمی به سه نوع تقسیم می‎کند و براساس این به سنجش و جایگاهشناسی علمی آنها می‎پردازد.

کلیدواژه ها:

الگوی ارزیابی ، علوم انسانی ، منطقه‎های علم ، نظام‎بخشی به علوم انسانی