ارزیابی آرایه های حروفی در بدیع فارسی از دیدگاه زبان شناسی، آواشناسی و واج شناسی

هدف مقاله حاضر آن است تا ثابت کند آرایه­هایی که در کتاب­های بدیع فارسی با مبنا قرار دادن حروف الفبا شناسانده شده اند، فاقد دقت علمی و زیبایی­شناختی هستند. این پژوهش بر اساس دانش­های زبان­شناسی، آواشناسی و واج­شناسی سامان یافته و آرایه­های حروفی از این دیدگاه آفت­یابی شده­ است. نگارنده پس از بررسی آرای پژوهشگران قدیم و جدید حوزه بدیع لفظی به این نتیجه می­رسد که مبنای زیبایی­شناختی همه آرایه­های حروفی تکرار آواهاست، نه تعاریفی که از آنها ارائه شده است. در پایان پیشنهاد می­کند، بدیع لفظی فارسی که دانش مطالعه موسیقی کلام است، بر اساس دانش­های به کار رفته در این مقاله بازبینی و بازنویسی شود تا جنبه­ای علمی پیدا کند.

کلیدواژه ها:

آرایه­ های حروفی ، بدیع لفظی ، زبان­شناسی ، آواشناسی ، واج ­شناسی