متعارف بودن به مثابه اصل حقوقی در حقوق قراردادها
محل انتشار: دوفصلنامه حقوق تطبیقی، دوره: 6، شماره: 2
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 546
فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LAWM-6-2_001
تاریخ نمایه سازی: 21 اردیبهشت 1400
چکیده مقاله:
امروزه متعارف بودن بهعنوان یکی از اصول حقوقی در حقوق قراردادهای اروپایی از جایگاه مهمی برخوردار است. این قاعده با توجه به مصادیق فراوان و کاربرد گسترده، در بسیاری از اسناد بینالمللی مانند کنوانسیون بیع بینالمللی کالا، اصول حقوق قراردادهای اروپایی و حقوق پیشنهادی بیع مشترک اروپا بهعنوان یکی از اصول مهم حقوق قراردادها شناخته شده است. متعارف بودن بهمعنای آنچه یک انسان متعارف در اوضاع و احوال مشابه انجام میدهد، دارای آثار گستردهای در مراحل انعقاد، اجرا و تفسیر قرارداد و تکمیلکننده و محدودکننده قواعد قراردادی است. با بررسی اسناد بینالمللی و حقوق ایران درمییابیم که متعارف بودن در حقوق ایران برخلاف حقوق اروپا بهعنوان یک اصل حقوقی مصرح شناخته نشده است؛ با وجود این با استقرا در مصادیق متعارف بودن در حقوق موضوعه ایران و نیز با توجه به امضایی بودن احکام معاملات و تایید رویه متعارف در اغلب موارد، بهویژه اهمیت فراوان عرف و عادت، این پرسش مطرح میشود که آیا میتوان در حقوق ایران نیز همسو با اسناد بینالمللی، متعارف بودن را بهعنوان یک اصل حقوقی مورد پذیرش قرار داد. در این مقاله این سوال را بررسی میکنیم.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
جلیل قنواتی
دانشیار دانشکده حقوق، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
مژده حیدری سورشجانی
دانش آموخته کارشناسی ارشد، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران ،
حسین کریمی
دانش آموخته حقوق خصوصی، دانشگاه مفید، قم، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :