بیابان زایی در مناطق خشک

بیابان زایی مشکل عمده و اصلی اراضی است که در مناطق خشک دنیا قرار داشته و در حال نابودی هستند. از بین رفتن خاک و پوشش گیاهی تاثیرات نامطلوبی را با خود به همراه دارد. به طوری که تقریبا ۵۰ درصد از اراضی در نتیجه مدیریت غلط کشاورزی و مراتع توسط انسان روبه زوال می روند. بخش بزرگی از آمریکای شمالی و کشور اسپانیا را مناطق خشکی در برگرفته که دچار پدیده بیابان زایی شده اند. چرای بیش ازحد دام وقطع درختان جنگل ها باعث افزایش روند بیابان زایی در مراتع می شود. فعالیتهای کشاورزی که افزایش سرعت فرسایش آبی و بادی را سبب می شوند، بیشترین نقش را در تامین آب برای محصولات کشاورزی دارند و مدیریت نادرست منابع آب که ممکن است شور شدن زمین ها را سبب شود باعث کاهش قابلیت منابع آبی می شود. علاوه بر نابودی پوشش گیاهی، فرسایش و شورشدن اراضی، اثرات بیابان زایی در خاک های حاصل خیز لس را می توان به صورت فشرده شدن خاک و پوسته شدن آن ملاحظه نمود. شهرنشینی، معدن کاوی و گردشگری اثرات نامطلوبی را بر قسمتهای مختلف اراضی به جا می گذارند زیرا این اراضی نیز در گروه اراضی کشاورزی دیم یا آبی قرار دارند. اگر منابع مالی و سیاست های عملی صحیح وجود داشته باشد، مبارزه با پدیده بیابان زایی با استفاده از تکنیک های موجود شناخته شده می تواند مفید واقع شود.