نگاهی نو به مصداق اعرافیان با تکیه بر ارزیابی سندی و دلالی روایات و سیاق آیات

در تفاسیر روایی، چندین وجه را در تبیین اعرافیان برشمرده اند. یکی از این وجود، انتساب آنان به ائمه (ع) است. بسیاری از مفسران و پژوهشگران شیعی این وجه یا جمع این وجه یا وجوه دیگر را گزینش کرده اند. این پژوهش برآن است تا با روش توصیفی و تحلیلی و بازنگری در سند و دلالت روایات و عرضه ی آن ها بر آیات مربوط، دیدگاهی را برگزیند که با نصوص و ظواهر آیات، همچنین شأن ائمه (ع) هم خوانی داشته باشد. یافته های این پژوهش این است که بسیاری از روایات، از نظر سندی ضعیف هستند. بنابراین علیرغم تعدد روایات در وجوه مختلف تفسیری، هیچ کدام از وجوه به حد تواتر یا استفاضه نمی رسند. اما در همه ی وجوه، روایات صحیح السند نیز یافت می شود. جمع روایات با توجه به نصوص و ظواهر آیات بر نمی تابد. همچنین ویژگی های برخاسته از آیات درباره ی اعرافیان، با شأن ائمه (ع) هم خوانی ندارد. تنها وجه روایی قابل پذیرش این که اعرافیان افرادی اند که خوبی ها و بدی هایشان یکسان است. با این حال حضور ائمه (ع) در این مکان به منظور شفاعت اعرافیان، به استناد آیات و روایات حاکی از شفاعت، دور از حقیقت نیست؛ بدون آن که جزء اعرافیان محسوب شوند.

کلیدواژه ها:

اعراف ، اعرافیان ، روایات اعرافیان ، سوره اعراف