پیش بینی خودتنظیمی یادگیری بر اساس سازگاری هیجانی و هوش موفق در بین دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه خودتنظیمی یادگیری با سازگاری هیجانی و هوش موفق در بین دانشآموزان دوه متوسطه تحصیلی میباشد. روش پژوهش: روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش حاضر دانشآموزان دختر و پسر دوره متوسطه تهران بودند که 456 نفر از آنها به صورت خوشهای چند مرحلهای انتخاب گردید و از آنها خواسته شد که پرسشنامه های خودتنظیمی یادگیری((SRQ-A؛ پرسشنامه هوش موفق و مقیاس سازگاری هیجانی (EAM) را تکمیل نمایند. یافته ها: نتایج به دست آمده از این پژوهش با استفاده از نرمافزار SPSS-18 و روش تحلیل رگرسیون همزمان مورد تحلیل قرار گرفت و نتایج به دست آمده نشان داد که سازگاری هیجانی و هوش موفق به صورت مثبت و معنیدار (p=0/001) خودتنظیمی یادگیری را پیش بینی مینمایند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر میتوان مطرح کرد که هر چقدر هوش موفق و سازگاری هیجانی بالاتر باشد خودتنظیمی یادگیری نیز بالاتر خواهد بود به همین خاطرباید خاطرنشان کرد که والدین و مسئولین آموزشی و نظام تعلیم و تربیت جهت تقویت خودتنظیمی تحصیلی باید محیطهای غنی برای تقویت این دو مولفه برای فراگیران فراهم نمایند.

کلیدواژه ها:

هوش موفق ، سازگاری هیجانی ، خودتنظیمی یادگیری