تبیین جایگاه کنش ارتباطی در برنامه ریزی توسعه گردشگری در نیم قرن اخیر در چارچوب دیدگاه های جدید نظریه برنامه ریزی

سال انتشار: 1399
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 318

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

IAMS17_108

تاریخ نمایه سازی: 14 اسفند 1399

چکیده مقاله:

هدف این مقاله، تبیین نقش و جایگاه کنش ارتباطی در برنامه ریزی گردشگری درچارچوب دیدگاه های جدید نظریه برنامه ریزی است. به همین منظور در ابتدا تحلیلی از نظریه کنش ارتباطی هابرماس و بنیان های نظری آن ارائه می شود و سپس دیدگاه غالب برنامه ریزی گردشگری در هر دوره و جایگاه کنش ارتباطی در آن مورد مطالعه تطبیقی قرار می گیرد. نتایج این مطالعه نشان می دهد از دهه 1980 به بعد، نظریه کنش ارتباطی در برنامه ریزی گردشگری بیشتر مورد توجه قرار گرفته و برنامه های توسعه دربسیاری از مقصدهای گردشگری بر مبنای آن تدوین و اجرا شده است . در این رویکرد جدید، برنامه ریزی یک کنش ارتباطی تلقی می شود که بر اساس آن، اهداف برنامه، محتوای آن و فرایند اجرایی از ابتدا تا انتها با مشارکت همه ذینفعان از طریق ارتباط و گفت و گو و رسیدن به توافق انجام می شود. برنامه ریز ی در این دیدگاه از پایین به بالا و نقش برنامه ریز تسهیل کننده است. این پژوهش به روش کیفی و با بهره گیری از شیوه توصیفی – تحلیلی با تکیه بر آرا ء صاحبنظران در زمینه کنش ارتباطی در برنامه ریزی گردشگری صورت گرفته است. این تحقیق به منظور پر کردن خلاء منابع علمی در زمینه برنامه ریزی گردشگری با رویکرد های نظریه برنامه ریزی و غنی ساختن ادبیات این حوزه و توسعه دانش بنیادی در این زمینه انجام شده است . از سوی دیگر، یافته های آن می تواند در برنامه ریزی توسعه گردشگری کشور مورد بهره برداری قرار گیرد

نویسندگان

مرتضی احمدی

دانشجوی دکتری مدیریت گردشگری دانشگاه علامه طباطبایی