ارتباط دلبستگی به خدا با تاب آوری روانشناختی و سازگاری در افراد

هدف: دلبستگی به خدا از جمله متغیرهایی است که در پیامدهای روانشناختی زیادی نقش مهمی ایفا می کند. در پژوهش حاضر پژوهشگران به دنبال تبیین رابطه ی دلبستگی به خدا با تاب آوری روان شناختی و سازگاری افراد بودند. روش: طرح پژوهش از نوع همبستگی و نمونه شامل تعداد 158 نفر بود. این افراد به روش نمونه گیری در دسترس به صورت فراخوان مجازی انتخاب شدند و بهپرسشنامه های خصوصیات دموگرافیک، تاب آوری روانشناختی (بارتون، 1989)، پرسشنامه دلبستگی به خدا (بک و مک دونالد، 2004 ) و فرم کوتاه پرسشنامه سازش یافتگی (واینبرگر و شوارتز، 1990 ) پاسخ دادند؛ ضمن اینکه از مقیاس مؤلفه های سلامت روان (افسردگی، اضطراب، استرس) (لاویبوند و لاویبوند، 1979) برای سنجش سطح سلامت روان افراد استفاده شد. برای تحلیل داده هااز ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها: بررسی ها نشان داد که دلبستگی اجتنابی به خدا با کنترل، رابطه معکوس، و دلبستگی اضطرابی نیز با چالش، پریشانی و مؤلفه های سلامت روان (افسردگی، اضطراب و استرس)، رابطه مستقیم دارد. از سوی دیگر دلبستگی اضطرابی به خدا با خرده مقیاس بازداری، سرکوبگری سازش یافتگی و کنترل تاب آوری، رابطه معکوس دارد. ضمن اینکه تحلیل رگرسیون متغیرهای پژوهش نشان داد دلبستگی ناایمن (اجتنابی، اضطرابی) به خدا می تواند سازش یافتگی و مؤلفه های سلامت روان را پیش بینی کند. نتیجه گیری: اگرچه علیت را نمی توان ثابت کرد، اما نتایج این پژوهش و پژوهش های مشابه نشان می دهد که سبک های دلبستگی به خدا با تاب آوری، سازگاری روانشناختی و سلامت روان مرتبط است. از این رو پیشنهاد می شود تحقیقات آینده با استفاده از طرح های دیگری استفاده کند تا متغیرهای مداخله گر را در بین تاب آوری، سبک های دلبستگی به خدا، سازگاری روانشناختی و شاخص های سلامت روان شناسایی کنند.

کلیدواژه ها:

دلبستگی به خدا ، تاب آوری روانشناختی ، سازگاری روانشناختی ، سلامت روان