رابطه رهبری اخلاقی با عملکرد شغلی اعضای هیأت علمی دانشگاه ها

زمینه: کارکنان زمانی می­توانند در مشاغل خود به خوبی عمل کنند که از توانایی و انگیزش لازم برای داشتن عملکرد مناسب بهره­ مند باشند. در واقع توانایی و انگیزش منجر به عملکرد شغلی مناسب می­شود و این توانایی و انگیزش نیز می­ تواند با حضور رهبری اخلاقی در سازمان قوت بگیرد. هدف این پژوهش بررسی رابطه رهبری اخلاقی با عملکرد شغلی اعضای هیأت علمی در دانشگاه­های دولتی شهر تهران بود. روش­: پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نوع توصیفی-همبستگی و به صورت کمی انجام شده ­است. جامعه آماری پژوهش، شامل کلیه اعضای هیأت علمی دانشگاه­های دولتی شهر تهران در سال 1396 می­ باشد که با استفاده از روش نمونه­ گیری تصادفی خوشه ­ای چندمرحله‌ای، 480 نفر با استفاده از تعیین حجم نمونه در مدلسازی معادلات ساختاری انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده‌ها از پرسشنامه محقق ساخته مورد استفاده قرار گرفته و با توجه به سؤال­های پژوهش از مدل­سازی معادلات ساختاری و نرم افزار Lisrel 8/8 استفاده شده ­است. یافته ­ها: یافته­ های این تحقیق نشان م ی­دهد که بین رهبری اخلاقی با عملکرد شغلی اعضای هیأت علمی دانشگاه­های دولتی شهر تهران رابطه معناداری وجود دارد (5/0). مؤلفه فردی رهبری اخلاقی در میان سایر مؤلفه­ های رهبری، بالاترین رتبه و در میان مؤلفه­ های عملکرد شغلی بعد آموزشی، بالاترین رتبه را به خود اختصاص داده ­اند. نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش نمایانگر این ایده می ­باشد؛ که جذب مدیرانی با سبکهای رهبری اخلاقی که دارای تجربه‌های آموزشی و پژوهشی مناسب هستند، موجب بهبود عملکرد اعضای هیأت علمی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

Ethical leadership ، Individual competency ، Professional performance ، Job performance ، رهبری اخلاقی ، شایستگی های فردی ، عملکرد حرفه ای ، عملکرد شغلی